Defnyddir cydrannau wedi'u weldio yn eang mewn diwydiant modern, ac mae eu dewis deunydd yn pennu'n uniongyrchol briodweddau mecanyddol ac addasrwydd amgylchedd gwasanaeth y cydrannau. Mae gan wahanol ddeunyddiau wahaniaethau sylweddol mewn cyfansoddiad cemegol, strwythur metallograffig, a weldadwyedd, sy'n gofyn am gydweddu manwl gywir yn seiliedig ar amodau gwaith penodol i sicrhau cydbwysedd rhwng perfformiad a chost.
Dur carbon yw'r deunydd sylfaenol a ddefnyddir amlaf ar gyfer cydrannau wedi'u weldio, a gellir ei rannu'n ddur carbon isel, dur carbon canolig, a dur carbon uchel yn ôl cynnwys carbon. Mae gan ddur carbon isel-gynnwys carbon isel a phlastigrwydd da, sy'n golygu ei fod yn llai tebygol o galedu a chracio yn ystod weldio. Mae ei broses syml a chost isel yn ei gwneud yn cael ei defnyddio'n helaeth mewn adeiladu fframiau, strwythurau mecanyddol cyffredinol, a senarios llwyth statig eraill ar dymheredd arferol. Mae gan ddur carbon canolig, oherwydd ei gynnwys carbon cynyddol, gryfder uwch ond mae'n weldadwyedd is, sy'n gofyn am gynhesu a mewnbwn gwres wedi'i reoli. Fe'i defnyddir yn gyffredin ar gyfer cydrannau cryfder canolig megis siafftiau a bylchau gêr. Mae gan ddur carbon uchel weldadwyedd hyd yn oed yn waeth, yn gyffredinol mae angen prosesu arbennig, ac fe'i defnyddir yn bennaf mewn meysydd â gofynion caledwch llym, megis atgyweirio cydrannau sy'n gwrthsefyll traul.
Mae dur cryfder isel aloi uchel, gyda'i fanteision o "gryfder uchel + weldadwyedd da," wedi dod yn ddeunydd craidd ar gyfer offer trwm. Mae'r mathau hyn o ddur, trwy ychwanegu symiau bach o elfennau aloi (fel manganîs, niobium, a vanadium) i sylfaen carbon isel, yn gwella cryfder a chadernid yn sylweddol, ac mae ganddynt dueddiad isel i gracio oer yn ystod weldio. Maent yn addas ar gyfer cydrannau y mae angen iddynt wrthsefyll llwythi uchel neu amgylcheddau tymheredd isel, megis pontydd, llestri gwasgedd, a ffyniant peiriannau peirianneg.
Mae dur di-staen yn adnabyddus am ei wrthwynebiad cyrydiad rhagorol ac fe'i dosberthir yn fathau austenitig, ferritig a martensitig yn ôl ei ficrostrwythur. Mae dur di-staen austenitig (fel 304 a 316) yn anfagnetig, mae ganddo hydwythedd a chaledwch da, a weldadwyedd rhagorol, ac fe'i defnyddir yn eang mewn cymwysiadau sy'n gwrthsefyll cyrydiad fel cynwysyddion cemegol a pheiriannau bwyd. Mae dur gwrthstaen ferritig yn llai costus ond mae ganddo wydnwch ychydig yn is, ac mae'n addas ar gyfer cydrannau addurnol neu strwythurol gyda gofynion ymwrthedd gwres cyffredinol a gwrthsefyll rhwd. Mae gan ddur di-staen martensitig gryfder uchel ond mae'n dueddol o galedu weldio ac fe'i defnyddir yn aml ar gyfer cydrannau sydd angen caledwch uchel, megis offer torri a Bearings.
Ymhlith metelau anfferrus, mae gan aloion alwminiwm ddwysedd isel a dargludedd thermol uchel, sy'n gofyn am ddulliau egni dwys (fel weldio arc argon) a mewnbwn gwres rheoledig ar gyfer weldio, ac fe'u defnyddir yn gyffredin mewn strwythurau awyrofod ysgafn. Mae gan aloion copr ddargludedd trydanol a thermol rhagorol ac fe'u defnyddir yn aml ar gyfer cysylltwyr trydanol, ond rhaid atal mandylledd a chracio yn ystod weldio. Mae aloion titaniwm yn enwog am eu cryfder penodol iawn a'u gwrthiant cyrydiad uchel, ac er gwaethaf cymhlethdod eu proses weldio, maent yn parhau i fod yn ddeunydd allweddol ar gyfer offer pen uchel.
Mae amrywiaeth y deunyddiau a ddefnyddir mewn cydrannau weldadwy yn darparu cyfoeth o opsiynau ar gyfer dylunio peirianneg. Dim ond trwy ddeall yn ddwfn eu nodweddion a'u ffiniau cymwys y gellir adeiladu systemau strwythurol diogel a dibynadwy mewn amrywiol feysydd.